บทที่ 4 บทที่ 3 สิ่งที่ควรทำในตอนนี้
บทที่ 3 สิ่งที่ควรทำในตอนนี้
“งั้นเหรอ?”
“ค่ะ เธอน่าจะมีครอบครัวแล้ว ริษาต้องขอโทษคุณกันต์ด้วยที่ไม่คัดเลือกคนมาให้ดี ริษายอมรับความผิดในครั้งนี้ด้วยการโดนหักเงินเดือนค่ะ” ผ่านไปราวอาทิตย์อริษาก็กลับมารายงานในสิ่งที่เจ้านายอยากรู้
“อืม ออกไป”
สิ้นคำพูดของเจ้านายอริษาก็แทบจะโลดเต้นวิ่งออกมานอกห้องทำงานนั่น หญิงสาวยกฝ่ามือขึ้นลูบหน้าอกตัวเอง เป็นครั้งแรกที่เธอโกหกกุณณกันต์ซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้
หญิงสาวให้เงินก้อนโตกับผู้หญิงตัวจริงที่คืนนั้นเธอจัดหามาให้เจ้านาย แต่เจ้านายเธอดันเข้าผิดห้อง! และตัวอริษาเองก็เมามายจนไปหลับผิดห้องเช่นกันเพราะคีย์การ์ดดันสลับกันได้!!
แต่จริง ๆ เจ้านายควรจะเข้าห้องนั้นไม่ได้ แต่ทำไมถึงเข้าได้ก็ไม่รู้ ก็ช่างเหอะ! เธอก็ไม่อยากจะนึกถึงอะไรอีกเพราะไม่ว่าจะแก้ต่างอย่างไรไม่มีอะไรที่กลับไปแก้ไขได้อีกแล้ว เธอต้องก้าวข้ามสิ่งพวกนี้และไม่กลับไปหวนนึกถึงมันอีก
สิ่งที่อริษาไม่รู้คือกุณณกันต์ไม่เชื่อในสิ่งที่อริษาบอกสักนิด เขาจึงกดโทรศัพท์ออกไปเพื่อจะให้นันท์ไปสืบหาผู้หญิงคนนั้นแทน แต่มันก็มีเรื่องงานด่วนเข้ามาทำให้เขาลืมเรื่องที่ค้างคาใจเสียสนิท
ตลอดทั้งเดือนนั้นอริษาก็ยังคงทำงานเหมือนเดิมเช่นเคย ไม่ว่าจะเรื่องงานที่เป็นงานจริง ๆ หรืองานที่ทำให้ชายหนุ่มผ่อนคลาย ในสุดสัปดาห์บ้านที่เขาใหญ่ถูกเลือกให้เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจเพราะในวันจันทร์กุณณกันต์มีประชุมกับหัวหน้าโครงการรีสอร์ตที่นี่
อริษาเคาะประตูห้องทำงานในช่วงบ่ายแก่ ๆ ของวันเสาร์เมื่อคนในห้องตอบรับหญิงสาวก็ใช้แผ่นหลังดันประตูห้องทำงานเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นเคย
“สวัสดีค่ะ ขอโทษที่สายนะคะ พอดีรถริษางอแงนิดหน่อยค่ะ นี่ค่ะเชิญคุณกันต์เลือกได้เลยค่ะ”
รูปภาพขนาดสี่คูณสี่สามใบวางเรียงกันบนโต๊ะ ดวงตาคมเข้มปราดตามองไปนิดหนึ่งก่อนจะตวัดสายตาขึ้นไปมองยังคนที่เอารูปพวกนี้มาเสนอเขามากกว่า
อริษายืนเก็บมือเก็บไม้หลังตรงหน้าเชิดอย่างรักษากิริยาที่ดูดีตลอดเวลาอย่างที่สุดไม่มีหลุดฟอร์ม ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะกวาดสายตามองไปทั่วร่างบางระหงนั่นและไพร่คิดไปถึงอะไรที่ไม่ควรจะคิดและก็ต้องส่ายหัวเมื่อผู้หญิงในรูปไม่มีใครเข้าตาสักคน
“งั้นนี่ค่ะเข้ารอบสอง รับรองว่าเลือกมาหมดแล้วไม่ว่าจะหน้าตาการศึกษา ไม่คว้ามามั่ว ๆ ให้คุณกันต์ต้องเดือดร้อนใจแน่นอนค่ะ” เธอรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะราวกับแผลในวันนั้นทำให้คนที่มีชนักติดหลังต้องพูดกรอกหูเขาอยู่เป็นประจำว่าเธอจะไม่ทำผิดพลาดอีก
“ทำไมวันนั้นถึงพลาดได้ล่ะ...” รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนริมฝีปากบางจางวับหายไปในทันที
“คะ?” แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องนั่นคือสิ่งที่อริษาควรทำในตอนนี้
“ผมถามว่าทำไมวันนั้นคุณริษาเลขาคนเก่งของผมถึงได้พลาดไปคว้าผู้หญิงที่มีพันธะแล้วมาให้ผมได้” ดวงตาคมเข้มจ้องมองอย่างจับผิด
“..........” อริษาใจเต้นตึกตักแต่ก็ต้องเก็บอาการแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน
“คุณควรไปหาคำตอบที่ทำให้ผมจะพอใจนะ ถึงแม้เวลาจะผ่านไปเป็นเดือนแล้ว แต่ผมไม่เคยลืมคืนที่แสนวิเศษนั่นได้ ถ้าคุณติดต่อผู้หญิงคนนั้นให้ผมได้ ผมจะให้รางวัลคุณอย่างงามเลย”
